Kategoria: Blog

Wiele osób zadaje sobie to pytanie w ciszy, tuż po stracie: czy w kościele można powiedzieć coś od siebie? Czy jest miejsce na osobiste pożegnanie? Dobra wiadomość jest taka, że tak – można. Trzeba tylko wiedzieć, jak to zrobić.

---

Są takie momenty, kiedy słowa są potrzebne bardziej niż kiedykolwiek.
Nie te oficjalne.
Tylko te własne.

I właśnie wtedy pojawia się pytanie:
czy na pogrzebie wyznaniowym, w kościele, można odczytać list pożegnalny od rodziny?

Odpowiedź brzmi: można.

Ale nie chodzi o to, żeby „po prostu przeczytać tekst”.
Chodzi o to, żeby zrobić to dobrze. Spokojnie. Z wyczuciem.

---

Czy ksiądz się zgodzi?

To jedno z pierwszych pytań, jakie słyszę.

Z mojego doświadczenia, jeśli wszystko jest wcześniej ustalone,
jeśli forma jest odpowiednia,
jeśli jest szacunek do ceremonii wyznaniowej i jej przebiegu,
to naprawdę jest na to przestrzeń.

List pożegnalny nie jest wtedy czymś „obok”.
Staje się częścią pożegnania.

---

Jak to wygląda w praktyce.

Podczas ostatniej ceremonii odczytałam list pożegnalny dla Danuty – mamy, babci, kobiety bardzo obecnej w życiu swoich bliskich.

List powstał z rozmów z rodziną.
Z ich wspomnień.
Z rzeczy, które znają tylko najbliżsi.

Zamiast ogólnych słów -zostało opowiedziane życie Danusi.

Jej siła.
Jej konkretność.
Jej zdanie: „Nie mów mi, że nie dasz rady”.

To wybrzmiało w kościele.
W odpowiednim momencie.
W ciszy, która nagle zaczęła coś znaczyć.

I ludzie naprawdę słuchali.

---

To nie jest tylko „czytanie”

Żeby taki moment miał sens, wszystko musi być poukładane.

W tej ceremonii ważna była też oprawa muzyczna – dokładnie tam, gdzie życzyła sobie rodzina.
Chwilę przed rozpoczęciem i po jej zakończeniu.

Do tego koordynacja z zakładem pogrzebowym,
żeby każdy element był na swoim miejscu.

Bez chaosu.
Bez napięcia.

Bo kiedy ktoś nad tym czuwa,
rodzina może przestać „organizować”.

Może być razem.
Może przeżyć.

---

Dlaczego to ma znaczenie.

Bo pogrzeb to nie jest tylko forma.

To moment, który zostaje w pamięci na długo.

I naprawdę czuć różnicę między ceremonią, która się odbyła,
a taką, w której wybrzmiały prawdziwe słowa.

List pożegnalny daje głos najbliższym.
I kiedy ten głos pojawia się w kościele – we właściwym czasie, w odpowiedni sposób, on nie burzy ceremonii wyznaniowej.

On ją dopełnia.

---

Jeśli jesteś w sytuacji, w której chcesz pożegnać bliską osobę po swojemu,
ale nie wiesz, czy to możliwe, odpowiadam – jest.

Można to zrobić spokojnie, z szacunkiem, bez żadnego zgrzytu.

📞 693 557 955

Czasem jedna decyzja wystarczy, żeby coś się zmieniło. Nawet w najtrudniejszym momencie. Ta historia zaczęła się od pożegnania Józefa… a dziś trwa dalej, w realnej pomocy.

---

Kilka dni temu opisałam historię świeckiego pożegnania Józefa.
Spokojnego. Uważnego. Dobrego człowieka.

Ceremonii, która odbyła się w tygodniu przed Wielkanocą,
czasie ciszy, zatrzymania i refleksji.

To było pożegnanie bez nadmiaru.
Ale z ogromnym sensem.

Ceremonii, którą miałam zaszczyt poprowadzić,
we współpracy z Centrum Usług Pogrzebowych HADES z Obornik Śląskich.

To było spokojne, uważne pożegnanie.
Takie, które naprawdę zostaje.

---

Rodzina podjęła wtedy decyzję,
że zamiast kwiatów… zrobi coś więcej.

Poprosiła, aby osoby uczestniczące w ceremonii,
jeśli tylko poczują taką potrzebę,
wsparły zbiórkę dla Bartka i Jasia.

Małych chłopców, braci z Kuraszkowa,
którzy każdego dnia mierzą się z chorobą i potrzebują wsparcia.

---

Dziś wiemy, co wydarzyło się dalej.

Udało się zebrać
ponad 3200 zł.

Ale ta liczba… to tylko początek.

Bo za nią stoją ludzie.

---

Inicjatorką tej akcji była
Pani Renata Sierocińska – właścicielka Centrum Usług Pogrzebowych HADES z Obornik Śląskich.

To był impuls. Pomysł. Uważność.

A Rodzina Józefa –
Żona Anna i Syn Mirosław –
powiedzieli „tak”.

W momencie, który dla wielu jest zamknięciem,
oni wybrali, żeby coś otworzyć.

Dla innych.

---

I potem wydarzyło się coś bardzo cichego, ale ważnego.

Ludzie podchodzili do puszki.
Bez słów. Bez potrzeby pokazania czegokolwiek.

Z potrzeby serca.

Każda wpłata była gestem.
Każda była odpowiedzią.

I właśnie z tych małych gestów
powstało coś większego.

---

Dziękuję wszystkim, którzy byli wtedy obecni.
Którzy przyszli pożegnać Józefa.
Którzy zatrzymali się na chwilę… i zdecydowali się pomóc.

Za każdą wpłatę.
Za każdą złotówkę.
Za serce.

To właśnie dzięki Wam
ta historia ma swój dalszy ciąg.

---

Rodzice chłopców napisali później:

„Dobro to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli.”

I trudno o lepsze podsumowanie tej historii.

---

To pożegnanie pokazało coś ważnego.

Że nawet w chwili straty
można zrobić coś dobrego.

Że pamięć o Człowieku
może mieć bardzo realny wymiar.

Nie tylko we wspomnieniach.
Ale w tym, co zostaje po nas dla innych.

---

Ta historia jednak się nie kończy.

Bo pomoc nadal jest potrzebna.

Jeśli chcesz do niej dołączyć — możesz to zrobić tutaj:
👉 https://www.siepomaga.pl/bracia

---

Jeśli nie czytałaś jeszcze pierwszej części tej historii 
o samym Józefie i o tym, jak wyglądało Jego pożegnanie
zajrzyj tutaj:

„Zamiast kwiatów… historia pożegnania, które naprawdę pomogło”

---

Są takie momenty, które zostają.

I przypominają, że dobro naprawdę ma sens.
Nawet, a może szczególnie  wtedy, gdy jest najtrudniej.

W Wielki Piątek, w ciszy i zatrzymaniu, pożegnaliśmy Krysię. Była to ceremonia spokojna, prawdziwa i pełna ciepła, taka, po której nikt nie chciał od razu wracać do codzienności.

---

Są takie dni w roku, które same w sobie niosą ciszę.
Wielki Piątek jest jednym z nich.

To czas, w którym człowiek naturalnie zwalnia.
Zatrzymuje się.
Myśli trochę więcej. Czuje trochę mocniej.

I właśnie w taki dzień, w Oleśnicy, pożegnaliśmy Krysię.

Nie było pośpiechu.
Nie było zbędnych słów.

Była obecność.

Byli najbliżsi.
Rodzina, która przyszła nie tylko pożegnać, ale przede wszystkim, być razem.

I była Ona.
Krysia – opowiedziana w prostych, prawdziwych obrazach.

Mama, która dawała z siebie więcej.
Która potrafiła być silna wtedy, kiedy trzeba było być silną za dwoje.
Która nie mówiła o trudnościach, tylko po prostu szła dalej.

Babcia… kochana, wspierająca, obecna.
Dla swoich wnuków była kimś znacznie więcej.

Była Krysią.

Ich przyjaciółką.
Powierniczką.
Kimś, kto zawsze był obok.

To dla nich lepiła pierogi ruskie, odkąd tylko dowiedziała się, że je uwielbiają.
To dla nich szła zimą przez śnieg, żeby nakarmić kaczki, bo taką mieli misję.

To przy Niej siedziało się długo.
Rozmawiało. Śmiało. Było.

Krysia była też kobietą, którą się pamięta obrazami.

Ułożone włosy.
Makijaż.
I czerwona szminka – jej znak rozpoznawczy.

Zostawiała po sobie ślad…
na szklance z herbatą.
Czerwony odcisk uśmiechu, który zostawał jeszcze chwilę po tym, jak wstawała od stołu.

I może właśnie to najlepiej Ją opisuje.

Bo Ona zostawiała po sobie coś więcej.
Zostawiała ciepło.

Nawet w trudnych momentach.
Nawet wtedy, kiedy sama potrzebowała siły.

Nie chciała martwić bliskich.
Mówiła, że wszystko jest dobrze.

I była sobą – do końca.

Podczas ceremonii wybrzmiał Jej ukochany utwór: „Dziwny jest ten świat”.
Ten sam, który wnuki śpiewały dla Niej wcześniej, tak po prostu, z serca.

I wtedy… coś się wydarzyło.

Nie było tylko ciszy.
Była bliskość.

Po zakończeniu ceremonii nikt nie wychodził od razu.
Ludzie zostawali jeszcze chwilę. W skupieniu. W zadumie.

A potem, już na cmentarzu, wnuczęta długo stały przy grobie swojej Krysi.
Jakby ten moment można było zatrzymać.
Jakby jeszcze przez chwilę można było być bliżej.

I może właśnie w tym jest sens takich pożegnań.

Nie w idealnych słowach.
Nie w formie.

Tylko w tym, co zostaje między ludźmi.

W tej ciszy.
W tej obecności.
W tym „jeszcze chwilę”.

Dziękuję rodzinie za zaufanie.
Za to, że mogłam opowiedzieć historię Krysi.

Bo są takie pożegnania, które nie kończą się w momencie ostatniego słowa.

One zostają.
W gestach.
W pamięci.
W tym ciepłym śladzie, który nosimy w sobie jeszcze długo.

I w tej wdzięczności, która przychodzi cicho…

Są pożegnania, które nie krzyczą. Są ciche, spokojne, prawdziwe. Takie, które nie przytłaczają, tylko pozwalają poczuć, co naprawdę było ważne.

---

Był Wielki Czwartek.
Czas, który sam w sobie niesie zatrzymanie.

Ludzie są już myślami przy świętach.
Domy powoli wypełniają się przygotowaniami.
A jednocześnie… gdzieś obok toczy się życie, które nie czeka na kalendarz.

Tego dnia w Szczawnie-Zdroju spotkali się najbliżsi.
Rodzina. Sąsiedzi. Przyjaciele.

Nie było tłumu.
Byli ci, którzy naprawdę znali Marię.

I to wystarczyło.

---

To była spokojna ceremonia.
Bez pośpiechu. Bez zbędnych słów.

Z przestrzenią na ciszę.
Na oddech.
Na bycie razem.

Miejsce też miało znaczenie.
Szczawno-Zdrój  z widokiem, który daje poczucie przestrzeni.
Z ciszą, która nie przytłacza, tylko otula.

Czasem właśnie tego najbardziej potrzeba.
Nie wielkich gestów.
Tylko miejsca, w którym można po prostu być.

---

Maria była osobą bliską.
Taką, którą się pamięta nie za wielkie rzeczy…
ale za codzienność.

Za to, jaka była.

Mama.
Babcia.
Prababcia. Teściowa.

Z poczuciem humoru.
Z lekkością.
Z tym czymś, co sprawiało, że przy Niej było po prostu dobrze.

Kochała życie w jego zwykłej formie.
Śmiech. Muzykę. Ludzi.

Szycie, które było dla niej czymś więcej niż umiejętnością.
To była Jej przestrzeń tworzenia.
Jej sposób na świat.

I była ta szczególna miłość…
do wnuka, który był Jej oczkiem w głowie.

---

Podczas tej ceremonii wybrzmiało wszystko, co najważniejsze.
Nie w wielkich zdaniach.

W prostocie.

W obecności.

Na życzenie rodziny pojawił się też moment modlitwy.
Cichy, spokojny. Naturalny.

Bo świecka ceremonia nie zamyka.
Ona daje przestrzeń.

Na słowa.
Na ciszę.
Na wiarę,  jeśli jest ważna.

---

To pożegnanie nie było ciężkie.

Było prawdziwe.

Były łzy.
Ale były też uśmiechy.

Była wdzięczność.

Za życie, które było czyjeś.
Za relacje, które zostają.
Za obecność, której nie da się zastąpić.

---

W przedświątecznym czasie często myślimy o tym, co przed nami.
O spotkaniach. O stole. O bliskości.

Ta ceremonia przypomniała coś jeszcze.

Że najważniejsze rzeczy dzieją się pomiędzy ludźmi.
W codzienności.
W byciu razem.

I że to właśnie zostaje najdłużej.

---

Jeśli stoisz dziś przed decyzją, jak pożegnać bliską osobę…
i czujesz, że potrzebujesz czegoś więcej niż schematu –

można inaczej.
Spokojniej.
Prawdziwiej.

Z uważnością na złowieka i Jego historię.

📞 693 557 955

Są takie ceremonie, które zostają w pamięci na długo. Nie przez rozmach. Nie przez słowa. Tylko przez sens. Ta była właśnie taka, spokojna, prawdziwa… i zamieniająca pożegnanie w realne dobro.

---

Środek tygodnia przed Wielkanocą.
Czas, w którym świat powoli zaczyna mówić o nadziei.

A my spotkaliśmy się, żeby pożegnać Józefa.

Człowieka dobrego.
Tak po prostu.

Bez wielkich gestów. Bez potrzeby bycia w centrum.
Za to z uważnością, która zostaje w ludziach na lata.

Józef był z tych osób, przy których człowiek czuł się spokojniej.
Nie oceniał. Słuchał.
Był.

I może właśnie dlatego to pożegnanie było tak bardzo „Jego”.

Spokojne. Prawdziwe. Bez nadmiaru.

---

W kaplicy wybrzmiał utwór „Tolerancja” Stanisława Soyki.

Na życzenie Rodziny.

I trudno było nie pomyśleć, że to coś więcej niż muzyka.
Że to opowieść o Nim. O Józefie.

O Człowieku, który nie palił za sobą mostów.
Który zostawiał po sobie przestrzeń do rozmowy.
Do bycia razem, nawet wtedy, gdy nie było łatwo.

---

Ale w tej ceremonii wydarzyło się jeszcze coś.

Coś, co zmieniło wszystko.

Rodzina Józefa podjęła decyzję,
że zamiast kwiatów… zrobi coś więcej.

Poprosiła, aby osoby uczestniczące w pożegnaniu, jeśli tylko poczują taką potrzebę –
wsparły zbiórkę dla Bartka i Jasia.

Małych chłopców z Kuraszkowa, którzy dziś potrzebują pomocy.

Przy wejściu stanęła puszka.

I ludzie podchodzili.
Po cichu. Bez rozgłosu.

Nie było w tym nic na pokaz.
Była uważność. Było serce.

I nagle coś bardzo symbolicznego,
zamieniło się w coś realnego.

W pomoc, która ma znaczenie.

---

To był dokładnie ten moment,
w którym pożegnanie przestało być tylko końcem.

Stało się też początkiem czegoś dobrego.

I trudno o bardziej prawdziwe podsumowanie życia Człowieka,
który zawsze widział drugiego człowieka obok siebie.

---

Dziękuję Rodzinie Józefa.
Za tę decyzję. Za odwagę. Za uważność.

Dziękuję
Centrum Usług Pogrzebowych HADES z Obornik Śląskich
za spokojne i godne poprowadzenie tej ceremonii.

I Panu Rafałowi –
za muzykę, która była czymś więcej niż tłem.
Która niosła emocję.

---

Są takie momenty, które zostają.

I przypominają, że nawet w najtrudniejszym czasie
można zrobić coś dobrego.

Że pożegnanie nie musi być tylko stratą.
Może być też gestem, który idzie dalej.

Do innych ludzi. Do ich życia.

Ta historia ma swój dalszy ciąg.

Dzięki decyzji Rodziny i wszystkim osobom obecnym na ceremonii
udało się zebrać ponad 3200 zł
dla Bartka i Jasia.

To pokazuje, że jeden gest… naprawdę może iść dalej.

O tym, co wydarzyło się po tej ceremonii,
i jak to pożegnanie zamieniło się w realną pomoc –
napisałam w kolejnym artykule:

👉 „Jedna decyzja. Ponad 3200 zł dobra”

---

Jeśli stoisz dziś przed organizacją pożegnania
i czujesz, że chcesz, żeby było spokojne, osobiste, z sensem —
jestem.

Pomogę przejść przez ten czas tak,
żeby to, co ważne, naprawdę wybrzmiało.

📞 693 557 955

Są momenty, których nie wybieramy. Takie, po których nic już nie wygląda dokładnie tak samo. I właśnie wtedy, często bardzo cicho, zaczyna się coś nowego.

---

Nie zawsze jest tak, że życie wraca na swoje miejsce.
Nie wszystko da się „poskładać jak było”. I prawda jest taka, że czasem nawet nie powinno.

Są chwile, które zmieniają wszystko.
Po których uczymy się świata od nowa.
Trochę inaczej patrzymy, inaczej czujemy, inaczej układamy dzień.

I to nie jest słabość.
To jest droga.

Bo życie, kiedy się zatrzymuje, nawet jeśli boli, zaczyna pisać się od nowa.
Nie w wielkich gestach. Nie w przełomach, które widać z daleka.

Tylko w małych rzeczach.
W oddechu, który przychodzi spokojniej.
W ciszy, która już nie przytłacza tak jak wcześniej.
W obecności, swojej albo czyjejś – która wystarcza.

Ciszej.
Inaczej.
Po swojemu.

---

Święta bardzo często to wydobywają.
To, co trudne.
To, czego brakuje.
To, co już nigdy nie wróci w tej samej formie.

Ale jednocześnie… to też moment, w którym można pozwolić sobie na coś innego niż zwykle.
Nie na udawanie. Nie na „powinno się”.

Na bycie. Tak po prostu.

Może spokojniej niż rok temu.
Może inaczej niż kiedyś.
Ale wystarczająco.

---

Niech te dni przyniosą choć odrobinę spokoju.
Takiego, który nie musi niczego udawać.

Niech pojawi się w nich światło.
Nie mocne i oślepiające, tylko ciche, wystarczające, prawdziwe.

I może też odrobina nadziei.
Nie tej wielkiej, na wszystko.
Tylko tej małej, która pozwala zrobić kolejny krok.

Po swojemu.

Święta to moment, w którym najbardziej widać brak. I wtedy wraca wszystko.

Święta mają w sobie coś szczególnego.

Zbierają ludzi.
Zatrzymują czas.
Przypominają o relacjach.

I właśnie dlatego brak jest wtedy najbardziej widoczny.

Puste miejsce przy stole.
Cisza w rozmowie.
Wspomnienia, które wracają.

To moment, w którym wiele osób myśli o tym, co zostało niewypowiedziane.

O tym, co można było jeszcze powiedzieć.

I właśnie dlatego tak ważne jest pożegnanie.

Bo ono zostaje na zawsze.

Daje możliwość powiedzenia tego, co ważne.

Domknięcia.
Zatrzymania.
Zrozumienia.

I to jest coś, czego nie da się zastąpić.

A na te Święta Wielkanocne…
życzę Ci spokoju.
Takiego prawdziwego, bez napięcia.

I obecności, tej, która jest…
Tu i teraz.

A jeśli możesz…
powiedz komuś coś ważnego.

Dziś.

W dniu pogrzebu wszystko dzieje się szybko. I właśnie dlatego najważniejsze rzeczy powinny być ustalone wcześniej.

W dniu pogrzebu nie ma przestrzeni na zmianę decyzji.

Jest działanie.

Jest stres.
Jest presja.
Są emocje.

I wszystko musi się wydarzyć.

Dlatego to nie jest moment na zastanawianie się.

To moment, w którym realizuje się to, co zostało ustalone wcześniej.

Albo… nie zostało.

I wtedy pojawia się chaos.

Dlatego warto wiedzieć, że przygotowanie ceremonii to proces.

Nie jeden dzień.

Rozmowa.
Zbieranie historii.
Układanie słów.

To daje spokój.

I pewność, że wszystko ma sens.

Cisza na pogrzebie często wydaje się naturalna. W praktyce bywa najtrudniejszym doświadczeniem.

Cisza na pogrzebie nie zawsze oznacza spokój.

Często oznacza brak słów.

Brak odwagi.
Brak przygotowania.
Brak kogoś, kto potrafi ten moment poprowadzić.

Wiele osób myśli, że „tak ma być”.

Że cisza to forma szacunku.

Ale cisza bez sensu zostawia pustkę.

Bo każdy czuje, że coś powinno paść.

Ale nikt nie wie co.

I właśnie to zostaje z rodziną na długo.

Dlatego coraz częściej pojawia się potrzeba, żeby ktoś pomógł.

Ułożyć słowa.
Nadać im formę.
Powiedzieć to, co ważne.

Nie za dużo.
Nie za mało.

W punkt.

Bo czasem jedno zdanie potrafi zmienić całą ceremonię.