Nie da się kupić zaufania. Trzeba na nie zapracować. Dlatego za każdym razem, gdy słyszę: „Dostaliśmy do Pani numer od rodziny, której prowadziła Pani ceremonię”, na chwilę milknę. Bo wiem, ile kryje się za tym jednym zdaniem. Właśnie tak rozpoczęła się historia pożegnania Sebastiana.
Są telefony, których nigdy się nie zapomina.
To był jeden z nich.
Po drugiej stronie usłyszałam spokojny głos.
„Dostaliśmy do Pani numer od rodziny, której prowadziła Pani ceremonię.”
Zawsze, gdy słyszę takie słowa, na chwilę milknę.
Bo wiem, że za tym jednym zdaniem kryje się czyjeś zaufanie.
Czyjeś wspomnienie.
Czyjeś przekonanie, że w jednym z najtrudniejszych dni swojego życia poczuli się zaopiekowani. Nie ma dla mnie większego wyróżnienia.
Reklamę można kupić. Na zaufanie trzeba zapracować.
Żyjemy w świecie reklam, opinii i ocen.
Każdego dnia ktoś próbuje przekonać nas, że jest najlepszy.
Ja nigdy nie chciałam nikogo przekonywać.
Od początku wierzyłam, że moja praca sama będzie mówiła za mnie.
Dlatego największą radość sprawiają mi nie kolejne polubienia czy liczby wyświetleń.
Najwięcej znaczą dla mnie telefony od rodzin, które trafiły do mnie dlatego, że ktoś wcześniej przeżył ze mną pożegnanie swojej Bliskiej Osoby.
To właśnie wtedy czuję największą odpowiedzialność.
Bo zaufanie otrzymuje się tylko raz.
Tak zaczęła się również historia Sebastiana.
Rodzina zgłosiła się do mnie z polecenia.
Ktoś, kto wcześniej uczestniczył w prowadzonej przeze mnie ceremonii, powiedział:
„Proszę zadzwonić do Magdaleny.”
Pomyślałam wtedy, że to najpiękniejszy prezent, jaki mogłam dostać.
Nie dlatego, że kolejna rodzina wybrała właśnie mnie.
Ale dlatego, że ktoś uznał, iż warto przekazać dalej moje nazwisko.
To ogromny kredyt zaufania.
I jednocześnie wielka odpowiedzialność.
Każda ceremonia zaczyna się od słuchania.
Nigdy od pisania.
Najpierw słucham.
Poznaję Człowieka poprzez opowieści jego najbliższych.
Pytam nie tylko o daty. Pytam o codzienność.
O ulubioną muzykę. O książki.
O miejsca, do których lubił wracać.
O zdania, które do dziś wywołują uśmiech.
Bo właśnie tam ukrywa się prawdziwy Człowiek.
Nie w metryce. Nie w dyplomach. Nie w liczbie przeżytych lat.
Sebastian był Człowiekiem, którego nie dało się zamknąć w kilku zdaniach.
Lekarzem z powołania. Miłośnikiem gór. Przyrody. Historii. Muzyki.
Człowiekiem o niezwykle szerokich horyzontach i ogromnej wrażliwości.
Ale przede wszystkim był mężem. Tatą.
Kimś, kto pozostawił po sobie dobro.
To właśnie o tym opowiadała Jego ceremonia. Nie o śmierci.
O życiu.
Bo świecka ceremonia pogrzebowa nie jest opowieścią o odejściu.
Jest opowieścią o życiu.
Był jeszcze jeden moment, którego długo nie zapomnę.
Podczas ceremonii odczytałam list napisany przez zięcia Sebastiana.
Nie mówił po polsku.
Poprosił więc mnie, abym przeczytała napisany przez niego list.
W pewnym momencie wybrzmiało jedno zdanie.
„Myliłeś się w jednej rzeczy – byłeś kochany przez znacznie więcej osób, niż myślałeś.”
Na cmentarzu zapadła cisza.
Nie taka, która krępuje. Taka, która pozwala usłyszeć własne serce.
To był jeden z tych momentów, kiedy uświadamiamy sobie, że dobrze napisane słowa potrafią zrobić coś niezwykłego.
Potrafią połączyć ludzi. Potrafią ukoić.
Potrafią powiedzieć to, czego czasem nie zdążyliśmy powiedzieć za życia.
W tej pracy nie jestem sama.
Podczas ceremonii miałam również przyjemność rozpocząć współpracę z Zakładem Pogrzebowym Kaźmierski z Kalisza.
Dziękuję za życzliwość, wzajemny szacunek, profesjonalizm i doskonałą organizację.
Zawsze powtarzam, że dobra ceremonia to praca wielu osób.
Każdy ma swoje zadanie.
Ale wszyscy mamy ten sam cel.
Stworzyć rodzinie przestrzeń do spokojnego pożegnania.
Bez pośpiechu. Bez chaosu. Z szacunkiem.
Dlaczego postanowiłam o tym napisać?
Bo często pytacie mnie, co jest dla mnie największym sukcesem.
Nigdy nie odpowiadam, że liczba przeprowadzonych ceremonii.
Nigdy nie mówię o statystykach.
Największym sukcesem są dla mnie rodziny, które wracają.
Albo te, które mówią swoim bliskim:
„Zaufajcie jej.”
Nie znam piękniejszej rekomendacji.
To właśnie dzięki takim ludziom mogę robić to, co kocham.
I za każdym razem staram się odwdzięczyć tym samym.
Uważnością. Empatią. I opowieścią, która będzie godnym pożegnaniem życia.
Kilka słów ode mnie
Magdalena Kunicka-Chabińska, od trzech lat projektuję i prowadzę Świeckie Ceremonie Pogrzebowe.
Przez ponad dwie dekady pracowałam w Urzędzie Stanu Cywilnego, gdzie towarzyszyłam rodzinom w najważniejszych momentach ich życia. Sporządzając akty urodzenia, udzielając ślubów cywilnych, tworząc akty zgonu. Dziś tworzę i prowadzę świeckie ceremonie pożegnania, wierząc, że każda historia zasługuje na to, by opowiedzieć ją z czułością, szacunkiem i prawdą.
Nie korzystam z gotowych tekstów. Każdą laudację piszę od początku, wsłuchując się w opowieści rodzin i szukając tego, co było najpiękniejsze w życiu żegnanej Osoby.
Jeżeli stoisz przed organizacją świeckiej ceremonii pogrzebowej i chcesz porozmawiać o tym, jak mogę pomóc Ci stworzyć wyjątkowe pożegnanie, zapraszam do kontaktu.
📞 693 557 955
📧 biuro@swieckieceremoniepogrzebowe.pl
Nie ma dwóch takich samych życiorysów. Dlatego nie ma też dwóch takich samych pożegnań.